Gefilterd op genre 'Autobiografie'.
Resultaat 1 tot 10 van in totaal 118 gevonden boeken.

8
Leerschool (Autobiografie)
Geschreven door Tara Westover, gelezen op 24-4-2018

Dit is het autobiografische verhaal van een in een streng mormoons gezin in Idaho geboren meisje, Tara. Ze is de jongste en heeft zes broers en zussen. Hun vader leert de kinderen gevaarlijke klussen verrichten en laat ze niet naar school gaan: dat is onzin en thuis kan ze meer leren. Naar de dokter gaan ze niet, ingeënt worden ze ook niet. Haar vader (hij lijkt uiteindelijk een bipolaire stoornis te hebben) heeft een schroothandel, haar moeder heeft een kruiden- en vroedvrouwenpraktijk (tegen haar zin, zo lijkt het). Een van haar broers is gewelddadig en terroriseert Tara, maar ook haar zus. Tara wil graag lezen en leren en nadat haar dat lukt, gaat ze uiteindelijk naar de universiteit, ondanks het feit dat ze thuis niet echt onderwezen is en komt met een beurs in Cambridge terecht. Ze woont nu in Londen, het contact met haar ouders is na veel onbegrijpelijke reacties van met name de vader, verbroken. Toch is ze nooit echt kwaad op haar ouders, ook al ziet ze hen nooit meer. Het is een prachtig boek! In het vliegtuig gelezen, je bent letterlijk en figuurlijk van de wereld. 

8
Raadselvader (Autobiografie)
Geschreven door Jolande Withuis, gelezen op 9-4-2018

'Kind in de Koude Oorlog' is de ondertitel. Jolande Withuis beschrijft haar jeugd en opvoeding in het gezin met een communistische vader. Die vader was overigens ook een bekend schaker. Secuur en vol overgave gaat ze in op haar jeugd, de opvoeding die ze kreeg en de - in haar ogen - kilte van het gezin. Ze ontleedt de verhoudingen, maar ook de 'koude oorlog' van die tijd op een mooie en scherpe manier, maar in het gezin was het uiteindelijk niet zo kil als het leek. Haar vader had bovendien ook nogal wat te verstouwen, al had hij het daar nooit echt over, althans niet met zijn dochter. Prachtig beschreven!

8
Het boek van Emma (Autobiografie)
Geschreven door Emma Reyes, gelezen op 24-3-2018

Wat een bijzonder verhaal, wat een bijzonder leven had deze Emma Reyes, die haar eigen jeugd beschrijft in brieven aan Germán Arciniegas. Het zijn 23 brieven, waarin ze haar harde jeugd beschrijft en het is wonderbaarlijk dat ze daaraan is ontsnapt en zich als kunstenaar in Parijs kon vestigen, zoals in de afsluitende tekst van Daniel Alarcón staat. Pas na haar dood in 2003 zijn deze brieven, haar memoires tot aan haar 19e jaar, gepubliceerd, voor het eerst in 2012 (!). Zelf heeft ze de brieven nog kunnen corrigeren, daarna zijn ze bewaard gebleven. Emma Reyes was een landgenote van Márquez en dat is te merken. Het blijft onvoorstelbaar dat ze overeind is gebleven na een vreselijke jeugd waarin ze haar moeder mevrouw noemde. Deze moeder liet haar uiteindelijk met haar zusje achter in een klooster, waar ze werd uitgebuit, totdat ze ontsnapte. Daar eindigt het verhaal. Een boek om te lezen en te herlezen, heel mooi. 

7
Zoals ik jou ken, ken jij mij (Autobiografie)
Geschreven door Yvonne Keuls, gelezen op 17-2-2018
Mijn jaren met Hella, zo luidt de ondertitel. Yvonne Keuls beschrijft in dit boek haar vriendschap - met ups en downs - met Hella Haasse en ze doet dat op een van haar bekende beschrijvende en interessante toon. Ze is ook heel eerlijk in dit boek en gaat in op de inspiratie die beiden ervoeren van elkaar, maar ook op de verschillen tussen beiden. Haar eigen ontwikkeling beschrijft ze met de invloed die Hella Haasse op haar heeft gehad. Ook de strijd die ze voerde tegen het kindermisbruik door de rechterlijke macht, waarbij de rol van Hella Haasse en haar man aan de orde komen, geeft ze goed weer. Prima leesbaar, dit boek, zeker als je in aanmerking neemt dat Yvonne Keuls al een behoorlijke leeftijd heeft!

 

7
Je ziet mij nooit meer terug (Autobiografie)
Geschreven door Sonja Barend, gelezen op 25-1-2018

Een mooi boek, over herinneringen van Sonja Barend, met haar vader in de hoofdrol. Toch kom je ook veel te weten over haarzelf, over haar leven en haar doen en laten. Dat ze bekend is, speelt eigenlijk nauwelijks een rol. Wel dat ze heel benieuwd is naar geschiedenis van haar vader en van haar moeder, met name in de oorlogstijd. Bijzonder.

 

7
Schoonheid macht liefde (Autobiografie)
Geschreven door Sharon Gesthuizen, gelezen op 26-10-2017

In het leven en de politiek (daarin schoonheid, macht en liefde) luidt de ondertitel. Sharon geeft een eerlijk beeld van zichzelf en van haar rol, heel persoonlijk, in de thuissituatie, in haar ambities, in de politiek. De SP komt er niet heel erg positief uit, althans de 'spelletjes' die er gespeeld worden lijken op die in de andere partijen spelen, dat had ik niet verwacht. Je zou denken dat er bij de SP goede regels zijn gesteld, maar eigenlijk is er sprake van een monocultuur en een leider die 'de partij is'. Haar pogingen dat te doorbreken zijn moedig, haar rol in het persoonlijke leven is lastig. Enig kind van eenvoudige ouders, moeder van een enig kind, haar relatie, de dood van haar moeder, haar liefde voor creativiteit, de politieke ambities, haar wil om mensen aan de onderkant van de samenleving te helpen, alles beschrijft ze in dit prettig leesbare boek. 

7
Kinderen van het ruige land (Autobiografie)
Geschreven door Auke Hulst, gelezen op 28-7-2017

Dit boek lag al een hele tijd te wachten. Ten onrechte eigenlijk, want het is de moeite waard. Het verhaal berust op autobiografische gegevens en al is er maar een klein gedeelte van waar, dan nog vraag je je af hoe je als kind kunt overleven in zo'n gebied, met zo'n gezinssituatie. De vader is overleden, de moeder trekt zich ogenschijnlijk niet veel van haar kinderen aan en volgt haar eigen weg, achtervolgd door financieel ongemak, onbetaalde rekeningen, haar nalopende mannen en af en toe volkomen onschuldig omkijkend naar haar kinderen. Kurt is de etende oudste, dan volgt de lezende en schrijvende Kai, de hoofdpersoon, dan volgt Shirley Jane (de naam!), een zusje dat haar best doet alles te regelen en het nakomertje is Deedee, de onschuld zelve. Ze wonen in een gehucht dat het Ruige Land heet. 'Het Ruige Land omvatte honderden hectares landbouwgrond, maar hoe dichter je bij hun huis kwam, hoe meer er braak lag. Er waren veentjes en plassen, het gras was hoog, er groeiden distels en brandnetels, in de zomer bloeiden wilde bloemen. Het huis zelf stond in een bos dat bandeloos woekerde. Er lag een netwerk van sloten omheen: een gordel die de grens markeerde tussen de wildernis en het aangeharkte Daarbuiten.' Kai is degene die probeert op een of andere manier enige orde te scheppen, waarbij eens te meer blijkt dat de moeder - hoe boos je soms op haar kunt zijn - toch ook een andere kant heeft. Mooi boek!

6
Expeditie Edith (Autobiografie)
Geschreven door Edith Bosch, gelezen op 3-9-2016

Het lezen wil in deze periode niet zo erg goed lukken, maar ach, je leest toch iets en dit keer was het 'Het inspirerende verhaal van een van de succesvolste Nederlandse sporters', zoals op de achterflap staat. Helaas vond ik het niet zo erg inspirerend ... Edith Bosch (met een co-schrijver, Jasper Boks) beschrijft haar leven en met name de periode waarin ze succes had en juist geen succes had. Ze is wel eerlijk, moet ik zeggen, maar of ze nu echt aardig is, dat is de vraag. Eigenlijk pas als ze Expeditie Robinson in 2013 wint (ik heb dat programma nog nooit gezien maar dat terzijde), wordt ze wat beroemder. Momenteel werkt ze als performance coach, maar ik zou me niet graag door haar laten coachen eigenlijk. 

6

Dit boek van 'de weduwe Vestdijk' kreeg ik onlangs toegespeeld, omdat ik een fan was (ben toch ook wel) van Simon Vestdijk. Al zijn romans waren destijds zeer de moeite waard, maar dit afscheidsboek vind ik wat minder. Niet zozeer vanwege de schrijfstijl, niets op aan te merken (al kon het iets 'literairder' zeg maar), als wel door de gelijkhebberigheid van de schrijfster. Alles in het teken van de grote schrijver, dat wel, maar vooral toch afgeleid op de weduwe zelf. Niettemin een aardig document om te hebben natuurlijk. 

6
Kind van de verzorgingsstaat (Autobiografie)
Geschreven door Rob van Essen, gelezen op 15-4-2016

Deze herinneringen, gemengd met gedachten over de 'heilstaat' waarin men in de jaren zeventig en tachtig groot werd (de ondertitel luidt niet voor niets 'Opgroeien in een tijdloos paradijs') klinken mij hoe dan ook iets te gemakkelijk in de oren. Dat klopt natuurlijk niet, want ik kan me goed voorstellen hoe het voelde om in die jaren op te groeien: 'Voor mensen van mijn generatie, die volwassen werd in de jaren tachtig, was de verzorgingsstaat een tijdloze grabbelton waar je uit kon halen wat je nodig had. Het uitkeringssysteem vormde een bron van inkomsten die niet ter discussie stond, hoe links of anarchistisch je ook was, hoezeer je het systeem ook vervloekte. (...) Zo vormde de verzorgingsstaat het volmaakte, al te volmaakte stelsel voor adolescenten met levensangst, de would-be-kunstenaars die konden dromen van toekomstige roem zonder de daden te hoeven ondernemen die noodzakelijkerwijs aan die eventuele roem vooraf zouden moeten gaan.' (p. 218-219). Toch bekroop mij het gevoel dat er ook andere waarden waren ('werken voor je geld' bijvoorbeeld), maar misschien zijn die wat te oud voor deze fase. Hoewel ze inmiddels weer zijn aangescherpt. Hoe het ook zij, Rob van Essen kan op een eenvoudige, stijlvolle en geloofwaardige manier beschrijven hoe het voelde in die tijd op te groeien. Gelukkig had hij op tijd succes, dat dan weer wel. 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 volgende